روزنوشت های آراد حقی

مقاله زیر را در راستای همکاری با سایت وبلاگینا ، اختصاصاً برای آن سایت نگارش کرده ام . این مقاله بازنشر مقاله اصلی است. بدلیل بازنشر بودن این مطلب امکان ارسال نظر در مورد این مطلب را غیرفعال کرده ام. برای ارسال نظر به اصل مقاله در سایت وبلاگینا مراجعه نمایید و نظرات و سوالات خود در آنجا مطرح نمایید.

متخصصین شبکه همواره با سازمان هایی روبرو هستند که از WINS برای تبدیل (Resolve کردن)  نام های مبتنی بر NetBIOS (نام هایی که به Computer Name اشاره دارند) به آدرس های TCP/IP استفاده می کنند. امروزه سازمان های بسیاری را می توان یافت که از ترکیب DNS و WINS برای Name Resolution استفاده می نمایند.  متاسفانه WINS به کندی در حال منسوخ شدن است و متخصصین شبکه باید بدنبال راهکاری برای  حذف آن از شبکه های خود باشند.

در جهت کمک به سازمان ها به منظور حذف WINS و جایگزینی آن با سرویس های مبتنی بر DNS ، ویندوز سرور ۲۰۰۸ از Zone های جدیدی با نام GlobalName Zone پشتیبانی می نماید. این Zone ها دقیقا مانند WINS به صورت Single Label هستند و در واقع می توانید آنها را نام های DNS بدون پسوند (مانند .com و .net) در نظر بگیرید. برخلاف WINS ، GlobalName Zone ها برای پشتیبانی از شبکه های Peer-to-Peer و Name Resolution ایستگاه های کاری مناسب نیستند و از بروزرسانی خودکاری DNS (DNS Dynamic Update) پشتیبانی نمی نمایند.

GlobalName Zone ها برای کار با سرورها طراحی شده اند . با توجه به اینکه این Zone ها از نوع Dynamic نیستند ، مدیران و متخصصان شبکه ها باید به صورت دستی رکورد های آنها را به Zone های خود اضافه نمایند. در اکثر سازمان ها ، سرور ها آدرس IP استاتیک دارند و این مورد با طراحی GlobalName Zone ها همخوانی کامل دارد.

مقاله زیر را در راستای همکاری با سایت وبلاگینا ، اختصاصاً برای آن سایت نگارش کرده ام . این مقاله بازنشر مقاله اصلی است. بدلیل بازنشر بودن این مطلب امکان ارسال نظر در مورد این مطلب را غیرفعال کرده ام. برای ارسال نظر به اصل مقاله در سایت وبلاگینا مراجعه نمایید و نظرات و سوالات خود در آنجا مطرح نمایید.

Hyper-V به عنوان یک راهکار قدرتمند در زمینه مجازی سازی ، این امکان را برای شما فراهم می سازد تا شبکه های مجازی را با کامل ترین و پیچیده ترین جزئیات پیاده سازی نمایید.  یک شبکه مجازی (Virtual Network) مانند یک سوئیچ در یک شبکه فیزیکی عمل می کند با این تفاوت که عملیات سوئیچ در آن به صورت نرم افزاری پیاده سازی شده است و به همین دلیل است که در برخی از مقالات و کتب گاهی از شبکه های مجازی با عنوان Virtual Network Switch یاد می شود.

یادآوری : Management Operating System ، سیستم عاملی است که Hyper-V Role بر روی آن اجرا می شود.

Virtual Network Manager که از طریق Hyper-v Manager Snap-in قابل دسترسی است ، سه نوع Virtual Network را به شما پیشنهاد می کند که با استفاده از آنها می توانید توپولوژی های مختلف شبکه را برای ماشین های مجازی و سرورهای مجازی خود پیاده سازی نمایید. این سه نوع به قرار زیر میباشند :

[مشاهده ادامه مطلب]

Quick Migration در یکی از کاربردی ترین قابلیت های Hyper-V به شمار می آید که همراه با Windows Server 2008 ارائه شد و کاربرد آن  زمینه ای شد تا Windows Server 2008 R2 همچنان این قابلیت را با خود به یدک بکشد . اما این بار Windows Server 2008 R2 قابلیت جدیدی تحت عنوان Live Migration را نیز عرضه کرده است . از هر دو قابلیت Quick Migration و Live Migration برای انتقال ماشین های مجازی در حال اجرا  از یک کامپیوتر فیزیکی مجهز به Hyper-V به کامیپوتری دیگر استفاده می شود . تفاوت اصلی این دو قابلیت در نحوه انجام و پیاده سازی عملیات انتقال است به نحوی که Quick Migration جهت انتقال ، ابتدا وضعیت و داده های مرتبط با ماشین را ذخیره می کند سپس داده های ذخیره شده را منتقل می کند و نهایتا آنها را بازیابی می نماید که این شیوه انتقال در نهایت منجر به مقداری Downtime در سرویس دهی می شود در حالیکه Live Migration از مکانیزم متفاوتی برای انتقال ماشین های در حال اجرا به کامپیوتر فیزیکی دیگر استفاده می کند . به طور خلاصه ، Live Migration از روند زیر برای انتقال استفاده می نماید :

یک . یک Snapshot از Memory Page های ماشین مجازی در حال اجرا تهیه می نماید و این Page ها را از کامپیوتر فیزیکی مبدا به کامپیوتر فیزیکی مقصد منتقل می نماید. در طول انتقال فرایند ، کلیه تغییرات انجام شده بر روی Memory Page های ماشین مجازی مبدا که بعد از تهیه Snapshot انجام گرفته اند ، دنبال می شوند.

دو . تمامی تغییرات که بر روی Page ها در قدم یک صورت پذیرفته اند (بعد از تهیه Snapshot) به کامیپوتر مقصد منتقل می شوند.

سه . Hyper-V اقدام به انتقال فایل های VHD مرتبط با ماشین های مجازی به کامپیوتر فیزیکی مقصد می نماید .

چهار . ماشین مجازی مقصد بر روی Hyper-V Server مقصد ، Online می شود .

با توضیحات فوق ، نتیجه می شود که Live Migration بدلیل Downtime کمتر نسبت به Quick Migration و برقرارنگه داشتن دسترسی کاربر به ماشین مجازی انتخاب بهتری جهت Migration می باشد .